Yoklukla geçen yılların ardından, yine yokluklar ülkesinde, Sinop İmam Hatip Okulu'nun orta kısmına başladım. Köyde kalacak başka yerimiz olmadığı için okulun ücretli yurdunda kaldık ve eğitimimize orada devam ettik.

Babam ve annem bizi Sinop'ta okutmak için gönderirken kendileri de Almanya'ya işçi olarak çalışmaya gittiler. Babam 1972 yılında Almanya'ya gitti. Ben ise 1974 yılında okula başladım ve lise yıllarıma kadar eğitimime devam ettim. Okuldaki yaşantımızı, çektiğimiz yoklukları ve derslerimi başka bir köşe yazısında anlatacağım.

Henüz lise ikinci sınıfa giderken dedem rahmetli oldu. Babam dedemin cenazesi için Sinop'a geldi. Önce cenazemizi kaldırdılar. Ardından babam, nişanlı olduğum kızın ailesine şöyle bir teklifte bulundu:

“Biz kızı alıp düğünümüzü yapalım, öyle Almanya'ya gidelim. Çünkü bir daha Türkiye'ye gelemeyebiliriz.”

Kızın ailesi de bu durumu anlayışla karşıladı. İstemeden de olsa kimseyi kırmayalım, birkaç yıl bekleyeceklerine şimdi düğünlerini yapalım, dediler. Böylece evlilik kararı kabul edildi.

22 Nisan 1979 tarihinde evlendik.

Fark ettiyseniz ben o sırada lise ikinci sınıftaydım. Yaşım henüz 17 idi!

Vallahi ne yaşıma ne başıma ne de okuluma bakıldı. Evlendirildim. O yıllarda aileye hayır deme gibi bir şansımız zaten yoktu. Ne o kız beni görmüştü ne de ben onu. Birbirimizi hiç tanımadan, üstelik ben daha lise öğrencisiyken dinî nikâhla evlendik. O yılın sonuna kadar okula gitmeye devam ettim ama birkaç dersten de ikmale kaldım. Resmî nikâhımızı ise dört ay sonra yaptık.

1979 yılı öyle bir yıldı ki...

Ülkemizde sağ-sol çatışmaları yaşanıyor, gençler birbirleriyle çatışıyor, hatta birbirlerini öldürüyorlardı. Yani sokaklarda kimin kimi vurduğu belli değildi.

Ben hiçbir tarafa üye değildim. Hiçbir çatışmaya, eyleme katılmadım. Ancak biz böyle bir dönemde evlendik. İsterseniz o yılların şartlarından biraz bahsedeyim.

Tüp yok, gaz yok, gaz yağı yok, mazot yok, benzin yok!

Ayçiçek yağı yok, tereyağı yok. Kısacası neredeyse hiçbir şey yok.

Elektrik var ama o da sürekli kesilip geliyor. Ne buzdolabı ne de başka bir eşya doğru dürüst sağlam kalıyor. İşte öyle bir yokluk zamanı!

Düğün yapacağız, düğün yemeği hazırlayacağız ama yemekleri pişirecek tüp yok. Aslında var ama yok! Aynı Kemal Sunal'ın Bekçiler Kralı filmindeki gibi.

Tüp satan firmaya gittik. Bize, “Tüp istiyorsanız ocağı da bizden satın alacaksınız. İkisi birden var.” dediler.

Biz de hem ocak hem tüp alarak o günü atlattık.

Evet, yeni evlenmiştik ve evliliğimiz de çok iyi gidiyordu. Çünkü okulu bırakmış, işe başlamıştım. Gençtim, haftalık para alıyordum. Kıt kanaat da olsa geçiniyorduk. Vergi yok, ev kirası yok. İşte düşünün, en azından ekmek sıkıntısı çekmiyorduk.

Evlendim, eşim hamileydi. Yıl 1980...

12 Eylül sabahı...

Eşimin doğum sancıları başladı. Telefon yok. Sokakta asker var. Kapıdan çıkmak yasak. Sokaklarda marşlar çalıyor, her yerde askerler dolaşıyor.

Kapının önüne çıktım. Hemen bir asker yanıma geldi. Kendisine eşimin hamile olduğunu ve hastaneye gitmem gerektiğini söyledim.

“Yok baba, olmaz!” dedi.

Ne yapacağımı şaşırmıştım. Bir tarafta doğum sancısı çeken eşim, diğer tarafta sokağa çıkmamıza izin vermeyen askerler...

Saat 9 gibi ancak hastaneye gidebildik. Doğum öğleye doğru gerçekleşti. Annesi sağdı ama bebeğimiz hayatını kaybetmişti. Zaten hiç nefes almamıştı.

Evliydim ama ben de daha çocuktum. Annem, babam, dedem yanımda değildi. Bana yol gösterecek, ne yapacağımı söyleyecek bir büyüğüm yoktu.

Evet, ihtilal bitti ama benim bugün 46 yaşında bir oğlum olacaktı. Demek ki nasip böyleymiş, kader böyleymiş, dedik.

O yokluklar ülkesi, ihtilalden sonra birden değişti. Olaylar durdu, sağ-sol çatışmaları sona erdi. Çok sayıda insan cezaevlerinde çürüdü.

Ardından sivil hükümet dönemi başladı. Turgut Özal hükümeti kuruldu. Ben de o yıllarda askere gittim ve 18 aylık askerlik görevimi yaptım.

Askere giderken eşimi, biri bir buçuk yaşında, diğeri henüz yeni doğmuş iki çocuğumla bıraktım.

Askerliğim bitti, Sinop'a döndüm.

Evin kapısına geldiğimde iki çocuk kapının önünde zıplayıp duruyordu. Biri oğlum Ramazan'dı. Peki, diğer çocuk kimdi?

Evet, o da benim kızımdı!

Askerliğe giderken henüz yeni doğmuş olarak bıraktığım kızım, babasını hiç görmeden iki yaşına gelmişti.

İşte bugünkü anılarım da böyle olsun.